W KRAINIE FIOŁKÓW

Piękna starsza pani o mądrym uśmiechu

2012-02-02T16:27:00.002+01:00

Tak Ją zapamiętam.

I mój ulubiony wiersz. Właśnie ten, teraz, przekornie, jak to u Niej.

POGRZEB
„tak nagle, kto by się tego spodziewał”
„nerwy i papierosy, ostrzegałem go”
„jako tako, dziękuję”
„rozpakuj te kwiatki”
„brat też poszedł na serce, to pewnie rodzinne”
„z tą brodą to bym pana nigdy nie poznała”
„sam sobie winien, zawsze się w coś mieszał”
„miał przemawiać ten nowy, jakoś go nie widzę”
„Kazek w Warszawie, Tadek za granicą”
„ty jedna byłaś mądra, że wzięłaś parasol”
„cóż z tego, że był najzdolniejszy z nich”
„pokój przechodni, Baśka się nie zgodzi”
„owszem, miał rację, ale to jeszcze nie powód”
„z lakierowaniem drzwiczek, zgadnij ile”
„dwa żółtka, łyżka cukru”
„nie jego sprawa, po co mu to było”
„same niebieskie i tylko małe numery”
„pięć razy, nigdy żadnej odpowiedzi”
„niech ci będzie, że mogłem, ale i ty mogłeś”
„dobrze, że chociaż ona miała tę posadkę”
„no, nie wiem, chyba krewni”
„ksiądz istny Belmondo”
„nie byłam jeszcze w tej części cmentarza”
„śnił mi się tydzień temu, coś mnie tknęło”
„niebrzydka ta córeczka”
„wszystkich nas to czeka”
„złóżcie wdowie ode mnie, muszę zdążyć na”
„a jednak po łacinie brzmiało uroczyściej” „było, minęło”
„do widzenia pani”
„może by gdzieś na piwo”
„zadzwoń, pogadamy”
„czwórką albo dwunastką”
„ja tędy”
„my tam”

(Ludzie na moście,
Warszawa 1986)

Miało byc o czymś innym

2012-01-29T20:20:00.003+01:00

O tym, że pierwszy raz od dwóch miesięcy dałam radę wyjść na spacer, że polecamy z Hanią fajną książeczkę edukacyjną, że....Ale nie będzie. Bo od kilku dni spokoju nie daje mi myśl o tym cholernym porwaniu malutkiej dziewczynki. Tak bardzo to nie mieści mi się w głowie. Współczuję Rodzicom i ślę dobre fluidy i pokłady nadziei, że Dziecko odnajdzie się całe i zdrowe. Zaraz. Niedługo. Nie chcę pisać nic więcej, bo cokolwiek powiem, zabrzmi trywialnie. I tylko ci internauci okrutni, szczujący dwoje młodych ludzi, którzy stracili Skarb. Jak tak można? Świat zwariował.

Przyłapana

2012-01-27T13:46:00.002+01:00

na spożywaniu...soli.
- To taka lós....Baajdzo smaczna!

Plus chwalimy się nowymi kapetkami. :-)

Kwiaty

2012-01-25T17:54:00.001+01:00

Nie znam się na nich, nie mam do nich ręki, zapominam podlewać i oprócz kaktusów wszystko mi zdycha. Najładniej kwitną te na Haniowym drzewie:

Dlatego ku mojemu zdumieniu po raz pierwszy coś mi zakwitło. Sztuk: 1, ale sa inne pączki, więc jest szansa.

- Czy moziemy go ujwac? - zapytała Hania.
- Nie, nie możemy, kwiatki też chcą rosnąc, jak Hania.
- Bo Hania jest jeszcze malutka. Ma małe cycuśki, a mama ma duzie. Tata też ma duzie. [?????]

I jeszcze twórczy nieład na stoliku Artystki. Im bliżej wieczoru, tym mniej widać stolik.

W kinie

2012-01-23T19:50:00.002+01:00

Wczoraj Hania pierwszy raz była w kinie. Usiedliśmy blisko wyjścia, z brzegu, bo założyliśmy, że po 20 minutach będziemy się ewakuować. Niespodzianka! Dziecko z przejęciem obejrzało całe... 70 minut "Kota w butach".

I o tej bajce słów kilka. Nie polecam. Intryga skręcona na siłę to raz, a dwa...te teksty. Skoro w recenzjach film kierowany do młodej publiczności, to czemu tak często przekroczona została granica dobrego smaku? Seksualne podteksty, których Hania nie rozumiała, bo za mała, ale dla uszu kilkulatków nie na miejscu. A starzy rechotali jak przy dowcipach o blondynkach. Straszne. "Kotu w butach" mówię nie.

Obejrzec za to można z przyjemnością (choc bez dzieci):
1. The Help

Bardzo dobra ekranizacja książki Kathryn Stockett. W klimacie "Smażonych zielonych pomidorów". Wzruszająca, mądra, prawdziwa. Historia kilku czarnych służących i białych pań z tzw. dobrych domów, a wszystko w gorącej atmosferze stanu Missisipi lat 60. Śmiałam się i płakałam na zmianę. Plus wspaniałe w swych kreacjach Viola Davis i Octavia Spencer. (Złoty Glob za drugoplanową rolę!).

2. Moneyball

Brad starzeje się fantastycznie, robi się coraz bardziej interesujący jako aktor zbliżając się do pięćdziesiątki. Nie znam się kompletnie na baseballu, ale w Moneyball Pitt udźwignął cały film o tym sporcie. I zrobił to naprawdę fajnie. A w scenariuszu podobało mi się to, że był bardzo nieckliwy, co w filmach o drużynach sportowych bywa rzadkie (na przykład nieznośnie sentymentalny Invictus z Mattem Damonem).
3. Rzeź

Dziesięć lat temu nie podobałby mi się ten film. A teraz uważam, że to rarytasik. Aktorski i scenariuszowy. Ogląda się niczym świetny teatr telewizji w mistrzowskiej obsadzie. I jako rodzic, i nauczyciel parskałam ze śmiechu wiele, wiele razy. :-)

Legofaza

2012-01-22T12:13:00.003+01:00

Hania ją ma, ale największą ma Tata Hani, który co chwilę dokupuje nowy zestaw, a potem, niby w ramach zabawy z Dzieckiem, tworzy z entuzjazmem samoloty, lotniska, wieże kontrolne, statki...;-)
Hania nie rozstaje się z bluzami z serii Carsomania (na tę mówi "mój makkłinek") i z czapką Mikołaja.

Do tego nadal leczymy zapalenie oskrzeli i nebulizujemy się kilka razy dziennie. Nie zawsze z ochotą.

Chleb marchewkowy

2012-01-20T11:47:00.003+01:00

Prosto z Pracowni Wypieków:
Chleb marchewkowy
Carrot bread
1 mały bochenek

2 łyżeczki drożdży suszonych instant
1 średniej wielkości marchewka o wadze ok. 70 g, starta na najdrobniejszej tarce
430 g mąki pszennej (dowolnego typu)
1,5 łyżeczki soli
1 łyżeczka cukru (opcjonalnie)
30 g miękkiego masła lub oliwy z oliwek
270 ml mleka (lub mleka pół na pół z wodą)

Liska zrobiła swój w maszynie, ja składniki zagniotłam i całość po wyrośnięciu upiekłam w piekarniku (190 stopni).

Kupiła sobie matka buty

2012-01-18T21:30:00.001+01:00

Lektury

2012-01-16T21:31:00.003+01:00

Moje:

Mann i Materna zabawni, jak zwykle, ale książka rozczarowuje. Takie tam sobie wspominki z podróży, kilka naprawdę bardzo śmiesznych, ale suma sumarum znudziło mnie.

Vargas Llosa o dyktatorze Trujillo. Bardzo dobre. Pamiętam, że kilka lat temu czytałam inną książkę o gehennie Dominikańczyków. Nosiła tytuł Ciudad Trujillo (napisał ją Andrzej Wydrzyński) i z niej po raz pierwszy dowiedziałam się, co wyczyniał na małej karaibskiej wyspie Kozioł. Llosa prowadzi trzytorową narrację, z której poznajemy krwawy wycinek historii Dominikany. Bardzo wciągające.

I na koniec Umberto Eco. Przyznam się szczerze, że jeszcze nie skończyłam czytać. Ale po dwustu stronach nie potrafię odpowiedzieć na pytanie, o czym to jest. :-) I czyta się tak jak Eco na ogół (przez Wahadło Foucalt na przykład nie przebrnęłam, bo utknęłam na drugim zdaniu, które jest długie na całą stronę i w ogóle go nie rozumiem). Denerwuje mnie ten erudycyjny slalom gigant w jego książkach. Ale staram się je czytać, bo mam nadzieję, że trafi się drugie Imię róży.

I Hani:

Oprócz tego, że zajeżdżamy Mamoko nadal (ja już nie mogę, znam każdy, każdziuteńki rysunek obu książek, Dziecko jest niezmordowane).

O królewnie, która chciała jeździć koparką - świetne i zakupione w ciemno, bo spodobał mi się tytuł. Zabawnie ilustrowana książeczka o tym, że warto iść pod prąd, że marzenia są ważne i ich spełnianie daje szczęście. I że nie wolno dać się stereotypom. Bo w końcu dlaczego królewna nie miałaby jeździć koparką?

Hania uwielbia. :-) Jedyny mankament (teraz się czepiam), to że kot królwny na rysunkach przypomina strasznie kota Simona.

I seria o Martynce. Cudowna, kiczowata, lukrowana, ale wchodzę w to. Ciepły świat Martynki kupuję, Hania również i na pewno zbierzemy kolekcję Martynkowych opowieści. I te ilustracje~Marcela Marlier! Ach!

Junk food craving

2012-01-11T15:35:00.002+01:00

Jeszcze nigdy w życiu nie czułam się tak źle. W zasadzie przespałabym całą dobę, gdybym mogła. I jeszcze nigdy w życiu nie miałam takiego ciśnienia na junk food. Kebab śni mi się w nocy. Zajadam chleb maczany w majonezie, który następnie zagryzam cebulą marynowaną w occie. Jem kanapki z keczupem albo z ciepłym bananem. Nie jestem w stanie nic ugotować, zapach zup doprowadza mnie do szału. Przestałam całkiem kontrolować swój organizm. W napadach głodu otwieram lodówkę i kompletnie nic nie mogę znaleźć dla siebie. Oddałabym nie wiem co za soczystego arbuza. Wszystkie zdrowe rzeczy mam w głębokiej pogardzie, z razowym pieczywem i warzywami na czele. Nie powiem, czekam, aż się to skończy. Bo jestem potwornie zmęczona.

Domowy junk food, czyli pizza z kamienia (kolejny prezent od Mikołaja, dziękuję!).

Plamy na słońcu

2012-01-09T15:33:00.001+01:00

- Włączymy jakąś muzykę? - pyta Hania - Ja wyjmę płytę.
Otwieram w wieży szufladkę na CD. W środku część druga "Kids&the City".
- Nie, nie wyjmuj, to jest twoja płyta.
Hania odwraca się do mnie w zdumieniu.
- To nie są plamy na słońcu!

Rockandrollowe dziecko mi rośnie. :-) Jednym z prezentów Mikołaja dla mnie była najnowsza płyta Kazika Na Żywo. Doskonała. "Plam na słońcu" słuchamy kilka razy dziennie. Znaczy się Hania słucha. Czekam, aż pójdzie do przedszkola i powie na głos "chyba was wszystkich zupełnie pojeb..." . Czy pani przedszkolanka zrozumie ten cytat? ;-)

Szadź

2011-12-21T13:32:00.000+01:00

Zamarznięta mgła na naszych drzewach. Bajkowa sceneria. Gdyby tylko moje samopoczucie było lepsze.... Będzie lepsze za jakiś czas. Z Hanią też tak było. :-) Tak. Będzie nas więcej.

Choinka

2011-12-18T15:04:00.000+01:00

Ubrana dziś. Hania pomagała z wielkim entuzjazmem, tak wielkim, że raz zawieszone bombki przewieszała kilka razy. Nasze drzewko jest też, tradycyjnie już, krzywe. :-)

Jedynie słuszne radio

2011-12-16T20:04:00.000+01:00

To oczywiście Trójka. Blokuję się wewnętrznie na stacje komercyjne i tłukosieczkę, jaką prezentują, nie umiem słuchać innych stacji. Mann, Baron. Kaczkowski, Chojnacki, Ptaszyn Wróblewski, Orzech to moje radiowe głosy. A tak mi się przypomniało, bo słucham teraz Listy Przebojów, a w poniedziałek tuż po 20 jest benefis Marka Niedźwieckiego i niniejszym chciałabym panu Markowi podziękować za dobrą muzykę. Dziękuję!

Z serii piosenek ilustrujących samopoczucie. RATM.

Wirujące księżyce

2011-12-12T17:03:00.000+01:00

Zaczerpnięte od Delie. Hania zachwycona, czekam, kiedy potłucze słoik. :-)

I jeszcze chciałam dziś pokazać trailer filmu, który chciałabym kiedyś z Hanią zobaczyć. Znam go tylko "ze słyszenia", bo opowiadali o nim w Zagadkowym Studio w Trójce. Kto był na Festiwalu Filmów Młodego Widza w Poznaniu, miał szansę go obejrzeć.

Ja tymczasem w mrocznym swym samopoczuciu dobijam się filmami tj.: Sala samobójców (kiedyś by mnie wzruszył bardziej, choć generalnie film bardzo dobry, może trochę te wszystkie postaci za grubą kreską zrobione) oraz You don't know Jack z absolutnie genialnym Alem Pacino - oparty na faktach, opowiadający historię popierającego eutanazję amerykańskiego lekarza. W sumie ten drugi polecam bardziej.

I jeszcze chciałam dodać, że jestem, czytam Wasze posty, nie mam siły komentować, co jest przejściowe i co wyjaśnię, jak się poprawi.

Przedświątecznie

2011-12-06T20:14:00.001+01:00

Mamy już lampki. Częściowo, bo będzie więcej, ale strasznie się Hani podobają.

Mamy też świąteczne dekoracje.

A dziś razem z Mi i jej Mamą przygotowywałyśmy świąteczne ozdoby handmade,

Układanie klocków pomiędzy zapędami artystycznymi. Jest coraz lepiej, bo Hania coraz mniej rozwrzeszczana i zaborcza. :-) Zaczyna się ładnie dzielić zabawkami.

Farbowanie styropianowych sześcianików na łańcuch.

Chwilowo wpisów będzie jakby mniej, o czym za jakiś czas.

Prezent od Piegowatej

2011-12-02T19:49:00.001+01:00

Przemiła paczuszka od utalentowanej Piegowatej. W środku dwa ocieplacze na kubki w moich ulubionych kolorach i śliczna czapka dla Hani z uszkami owieczki (pokażę innym razem). I za to kocham blogosferę. Że łączy dalekich, a bliskich sobie ludzi, których bez internetu nie miałabym szansy poznać. Dziękuję za prezent baaardzo, bardzo, bardzo!

Drugi ocieplacz jest czerwony i ubiorę w niego kubek do jutrzejszej kawy. :-)
A TO strona rękodzieł Piegowatej. Gorąco polecam!

4 lata temu....

2011-12-01T15:42:00.001+01:00

Ja i On przyrzekliśmy sobie coś ważnego. A potem jedliśmy, piliśmy, dobrze się bawiliśmy. :-) Najbardziej podobały mi się moje białe martensy. ;-)

P.S. Zdjęcie by trycja. :-)

Moja głowa! - wrzasnęła Hania

2011-11-28T15:01:00.001+01:00

Dziś w szpitalu.

Przyjechałyśmy na zdjęcie opatrunku. Trzy tryliony ludzi, długa kolejka do rejestracji. Trzymam Hanię za łapkę i stoimy. Stoimy, stoimy. Hania po jakichś pięciu minutach zaczyna się wyrywać. No to zaklepuję miejsce za starszym panem i lecę za nią. Odwiedzamy pana w szatni, jakieś boczne korytarze. Nareszcie my. Hanię za łapę chwytam i pędem do okienka. Wszystkie dokumenty mam przygotowane, wręczam pani, łapy nie puszczam i nagle z otwartej, przechylonej torby wypadają mi Hani chrupki. Rzucam się do zbierania - tym samym moja głowa znika pani z okienka z pola widzenia (a babka coś do mnie mówi), Hania korzysta z odzyskanej wolności i biegnie na schody.

- Tylko nie na schody!!!!!! - krzyczę rozpaczliwie.

Pani w okienku dopytuje się mnie o datę poprzedniej wizyty u chirurga.

- Proszę pani, zaraz, nie mogę teraz rozmawiac, muszę... - rozglądam sie w panice. I nagle słyszę:

- Moja głowa!!!!!

Hania zdążyła wejść na półpiętro (to trwało może 5 sekund!) i włożyć głowę między pręty poręczy. Głowa utknęła, bo zawadzała o naszą nieszczęsną... kokajdkę.

I dlatego na pytanie, które od soboty padło w naszym kierunku milion razy - Jak jej pilnujecie??? - odpowiadam, że najlepiej jak umiemy. Ale Hani zwyczajnie chwilami nie da się upilnować. Jedyne wyjście, jakie widzę, to upolować ją jak krowę na metrowym łańcuchu w pokoju wyłożonym materacami.

Kokajdka budziła przez dwa dni wielki entuzjazm. Tak wielki, że Hania zażądała jeszcze kilku:

I mam nowa ksywę.

- Madam Gazelo - zwraca się do mnie Hania rano.

- Hę - nie kojarzę i nie wiem, czy to do mnie.

- Może zjobimy sobie klubik?

Zdecydowanie za dużo bajek wczoraj było. *

* Gazela to bohaterka Peppy Pig, a "klubik" to określenie zaczerpnięte z Klubu Przyjaciół Myszki Miki.

Znowu

2011-11-27T11:14:00.001+01:00

Jak to się stało - nie wiem. Hania jest strasznie szybka. Nie chodzi - biega, nie mówi - trajluje. I cały czas skacze. Jak żabka po podłodze, po łóżku, po sofie. Włazi na parapet, ściągamy ją z regału, na który uparcie się wspina. Diabła się nie boi. Wczoraj spadła z kanapy i nic by się nie stało, gdyby nie trafiła głową na podstawkę do lampy. Dwa szwy z tyłu, ocean łez, jej i moich, adrenalina taka, że Tata Hani nie spał całą noc. A Hania ledwo zdążyła otrzeć łzy, zażądała kaszy, ratownikom z karetki opowiedziała, jak Kjecik jechał kajetką łeeee łoooo łeeeee łoooo i że bardzo się cieszy, że też jedzie karetką. Śmiech przez łzy. Dziś gdy się obudziła, pierwszą rzeczą, jaką zrobiła, był skok z krzesełka. W moje ręce. Potem poszła obejrzeć kokajdke na głowie. Nie zdołała zobaczyć jej w lustrze, ale pomacała ręką. Wciojaj bolało - oświadczyła. I ze śmiechem pobiegła przed siebie.

Naprawdę na nią uważamy, a jednak nie jesteśmy w stanie jej do końca upilnować. I nigdy nie będziemy, to jest najgorsze.

Kalendarz adwentowy

2011-11-26T17:54:00.001+01:00

Zakupiony. Ale trudno, na pierwszy raz dobry i taki.
- Codziennie będziemy wyciągać coś z kieszonki, dobrze?
- Dobzie. A cio to jest?
- Kalendarz adwentowy.
- Tato, tato, to jest kolenda!!!

Kolędy śpiewa w jednym z odcinków Krecik. :-)

Z pamiętnika młodego nauczyciela

2011-11-25T16:45:00.001+01:00

Co prawda nie jestem już młodym nauczycielem, ale tak lepiej brzmi. ;-)

Wczoraj to:

Dzisiaj trzy godziny w szpitalu z uczennicą (symulantką).

Mirror, mirror

2011-11-24T17:50:00.001+01:00

W drodze do pracy mijam staw. Kiedyś malutki, teraz coraz większy. (Raz zimą jeździłam na nim na łyżwach). Dzisiaj wyglądał bajkowo.

Era Jury

2011-11-23T21:28:00.001+01:00

Dawno temu. A może nie tak dawno? Czasy-przed-Hanią wydają się jednak odległe. :-) W każdym razie była to weekendowa wspinaczka w Jurze Krakowsko-Częstochowskiej, która miała miejsce w pewnym deszczowym czerwcu. Po tej wyprawie wspinanie przestało mnie kręcić. Poobijałam kolana i w ogóle wysoko. Za to mój mąż wspina się od wielu już lat. W Jurze, w Rudawach (jak tam pięknie!), w Tatrach. Chociaż przed Tatrami czuje wieeeeelki respekt. I słusznie zresztą. :-)

Hania chora na zapalenie oskrzeli. Dziś w ciągu dnia zadzwoniła niania, bo Dziecko dostało potwornej gorączki. Na zawał od takiego telefonu można zejść! To zdecydowanie nie był dobry dzień. Oby jutrzejszy lepszy. Dobrej nocy!

Oto mój lans na skale. ;-)

Jura to miejsce niezwykłej urody.

Ścinki domowe

2011-11-21T15:43:00.001+01:00

Co robimy, gdy nic nie robimy?

Matka obfotografowuje lodówkę. Magnesy giną w potężnym tempie.

Czytamy Matołka. A raczej oglądamy ilustracje Walentynowicza i głośno je komentujemy.

Ha! Światło, o którym pisałam, że miało być ostatnie, nie było takie ostatnie!

Matka obfotografowuje Dziecko.

Eviva l'arte!

To dzieło Hani i Taty.

A oto dlaczego nie wyrzucamy już rolek po papierze toaletowym. :-) To My!

I jednak będą zadania w kalendarzu adwentowym. Właśnie przyszedł. :-)

Cień nam się przeniósł

2011-11-20T13:02:00.001+01:00

na drugą stronę pokoju. Latem był TU. Och, to naprawdę oznacza zimę.

To oraz fakt, że ja i Hania jesteśmy strasznie przeziębione. I ogólnie robimy jedno wielkie NIC. Leżymy pod kocem, czytamy Koziołka Matołka, oglądamy Krecika. Po kilku intensywnych ostatnich weekendach strasznie miło jest nareszcie pobyć w domu. I tak sobie polegiwać, popijać herbatę z sokiem malinowym. Szkoda, że jutro poniedziałek.

Piątkowe wariacje

2011-11-19T10:35:00.001+01:00

Matka Apacz i Dziecko Apacz w bluzie ze Złomkiem oczywiście. A mozie pomalujemy farbeczkami?

- Tata czyta Minki,a ja będę piła herbatę!

- Na konika!!!

- Polecimy? Tata złap!

Serduszka z kolorowego papieru.

Wzbudziły miłość i Hania z nimi kazała się położyć spać.

Miłej soboty!

Ostatnie takie światło

2011-11-17T16:21:00.001+01:00

Już dziś szadź na drzewach. I zimno potwornie. Wczoraj w Wilanowie zmarzłam tak, że niczym nie mogłam się potem rozgrzać. A dziś rano trzeba było skrobać samochód.

Wspomnienie weekendowego słońca.

Nie powiem, co to za miejscowość.:-) Ale należy ta posiadłość do słynnej magnackiej rodziny, trwał tam turniej brydża, a my zjedliśmy najlepszą chyba w życiu ogórkową.

Bezcenne

2011-11-15T19:05:00.001+01:00

Diament znaleziony na YouTube. Tak wzruszający filmik, że się osobiście pobeczałam. Bo za to lubię dzieci. Że są takie szczere i tak bezbronne w wyrażaniu emocji. Jak dobrze to znam. (Mamo, jaki wielki brzuch! Cholera, gruba jestem. Naprawdę.)

Lily dowiaduje się, że na 6. urodziny rodzice zabierają ją do Disneylandu. Bezcenna reakcja.

A oto bezcenny wygląd Hani, która kazała się ubrać w wybrany przez siebie strój domowy. Wszystko od Madeja, a spodnie są spodniami od piżamy.

Plus Wielka Artystka w akcie tworzenia. Farby mamy nawet na zębach, bo nie omieszkała sobie pomalować ust. I paznokci. Swoich i moich. :-)

Kurozwęki i Pacanów

2011-11-14T17:59:00.001+01:00

Dwie bardzo śmieszna nazwy i dwa bardzo fajne miejsca.

Kurozwęki - pałac, park, restauracja, mini zoo, hodowla bizonów i latem labirynt w kukurydzy. Spokojnie można spędzić tam cały dzień z małym dzieckiem.

Widok z okien pałacu na środkowy dziedziniec.

Bizony.

Niebo szafirowe.

Cień uchwycony w pośpiechu.

Pacanów i Centrum Bajki. Zaskakująco dobre. Bardzo nowoczesne. Dla dużych i małych. I choć z Hani wylazł jakiś kolczasty stwór, gdy tam weszliśmy (była naprawdę na tyle nieznośna, że zakończyliśmy trasę nieco wcześniej), z przyjemnością tam wrócę. Do Muzeum Zabawek w Kielcach zresztą też.

Poznajecie?

Jakieś takie trawy wokół Centrum. Przepiękne.

Hania i Mi. Na schodach teatru przed Centrum.

Zwiedza się w krasnoludkowych butkach. U nas awantura o kolor, bo moje były czerwone i Hania też chciała czerwone (nie było rozmiaru).

I butki jeszcze raz. Dla małych i dużych.

I jeszcze spotkanie z cieniem.

Pociąg jeździł po ścianie. Koziołek pojawiał się na stacji i znikał.

Wielka książka, na której wyświetlano ilustracje do słynnych książek dla dzieci. Tu sami wiecie kto.

Adresy internetowe:

Kurozwęki - TU.

Pacanów - TU.

Fajny weekend w....

2011-11-13T21:01:00.001+01:00

Świętokrzyskiem. Polecam ten region na wypady rodzinne, ja nigdy wcześniej tam nie byłam (wstyd, wstyd). Zobaczcie dlaczego (szczegóły jutro):

Jedyna w Polsce hodowla bizonów. I obok restauracja, gdzie serwują z nich steki.

Mini zoo.

Szczęśliwe dzieci (choć Hania nie zawsze chciała współpracować).

:-)

Centrum wygląda tak:

A w środku tak:

Jesień! Genialna pogoda jak na listopad.

Widoki jak z bajki.

I zachody słońca takie ten (zdjęcie nietknięte komputerem).

A najważniejsi są jak zwykle ludzie, z którymi się jeździ. Są TU. :-) Dziękujemy!

Kogel - mogel

2011-11-09T16:16:00.001+01:00

Głowa pękała mi dziś w szwach. Miałam ochotę założyć kask, żeby nie rozpadła mi się na kawałki. A dzieci, zwłaszcza maluchy, były bardzie jazgotliwe niż kiedykolwiek wcześnej. Albo tak mi sie wydawało...

Kogel-mogel dla H. Po raz pierwszy. Zjadałam nieprzytomne ilości, kiedy byłam mała, a kręcił mi go ręcznie wujek i tyko jemu wychodziła tak pyszna,jasna masa stworzona z żółtek i cukru. Teraz ja z białek ubijam jeszcze pianę, mieszam całość, wsypując trochę kakao. Smak dzieciństwa. Szkoda, że Haniastej nie smakował...

I zabawa zwykłym pudłem. Dobre 40 minut. :-)

Już mnie coś świątecznie napadło i kupiłam Hani kilka par choinkowo-zimowych skarpet. I sobie czerwoną piżamę w śnieżynki.

Łispekt

2011-11-08T22:24:00.002+01:00

Czyli Aretha Franklin. Nowa muzyczna miłość Hani. Usłyszała raz, by za jakiś czas poprosić o piosenkę o "apyl". ???? Trochę zajęło dojście, o co loto. Teraz "Łispekt" leci ze czterdzieści razy w ciągu dnia.

Dobrej nocy!

Płock

2011-11-06T19:15:00.001+01:00

Jesteśmy tam dosyć często. Dziś, bo trochę musieliśmy, a trochę chcieliśmy się wyrwać. To grzech spędzić taki dzień w domu. Uwielbiam nasze rodzinne weekendy - powiedział Tata Hani, gdy wracaliśmy. Ja też. I chyba mimo wszystko nie było to ironiczne, bo mówił te słowa, gdy akurat Hania potwornie się awanturowała w samochodzie. Hania byłaby zabójcza w śpiewaniu protest songów, gdyby umiała je śpiewać. . ;-)

Okolice Płocka. Nad samą Wisłą.

W Płocku jest nowe molo. Genialne!

Plaże jak nad Bałtykiem.

Fioletowy horyzont - kocham!

A crush on Michael Pitt. I jeszcze o Michelle.

2011-11-05T20:42:00.002+01:00

Pierwszy raz zobaczyłam go prawdopodobnie w Dawson's Creek, chociaż uczciwie przyznaję, że go nie pamiętam. Byc może widziałam go w Klubie 54, gdzie miał maleńką rólkę. Na pewno zwrócił moją uwagę w Marzycielach i Osadzie. Potem były amerykańskie Funny Games (po co Haneke zrobił remake samego siebie???), gdzie miał rolę podłą i obrzydliwą. A dalej to już serial Zakazane imperium. Za chwilę Pitt jako Jimmy Darmody ukradnie drugi sezon Steve'ovi Buscemi - doskonałemu przecież w swojej roli, ale... . Michael to niespokojny typ urody (jakże inny od drugiego, bardziej znanego, Pitta), magnetyzujące spojrzenie i niepospolity talent. A przy okazji antygwiazda. Nie mówi w wywiadach wiele o sobie, w ogóle dziennikarskie rozmowy z nim są dziwne, facet nie kryguje się i jest oględnie rzecz biorąc strasznie małomówny. Gra zazwyczaj w niezależnych produkcjach, w sztukach off-broadwayowskich. Ma też własny zespół rockowy. Lubię, jak aktorom zależy na budowaniu roli, nie na tanim poklasku i jak idą własną drogą. Tak trzymać, panie Pitt!

Nie widziałam filmu o Kurcie Cobainie, w którym Pitt gra główną rolę. Skoro teraz jestem nim zauroczona ;-), to muszę to koniecznie nadrobić.

Zdj. z Interview Magazine

I jeszcze słówko o Michelle Williams. Znowu. Sezon nagród filmowych startuje, a ona po ostatniej nominacji do Oskara za rolę w przepięknym Blue Valentine , zaczyna od Hollywood Film Award dla najlepszej aktorki za rolę .. Marylin Monroe (trzeba mieć odwagę, żeby brać się za Marylin!) w filmie My week with Marylin. Nie mogę się go doczekać!

Oto trailer:

:-)
I ta jej fryzura off screen! Uwielbiam pixie cut.

Las dymiący mgłą*

2011-11-04T16:16:00.001+01:00

Dziś rano, przed pracą.

Moja szkoła jest tuż za tą barierką, na prawo.

Zaraz spadnę!

I piękny las, jak z Tolkiena.

Moje ulubione:

* to nie ja, to Herbert

Jesienią, jesienią..

2011-11-03T19:55:00.002+01:00

To pewnie jeden z ostatnich takich dni. Słońce, które świeci pod niemożliwym kątem dodaje blasku wszystkim i wszystkiemu. Nawet zazwyczaj brzydki o tej porze park wyglądał cudownie. Plus niebieskie, jesienne powietrze. Z pokoju obok słyszę Jeście citamy!! (D.O.M.E.K. rządzi od kilku wieczorów). Plik kartkówek do sprawdzenia (żebyście widzieli wzrok dzieci, kiedy czytam na głos polecenie "Wypisz z tekstu czasowniki w formie osobowej..." - jakbym o wzór z fizyki kwantowej poprosiła).

No i utknęliśmy w jesiennych serialach po uszy. Szósty sezon Dextera, drugi The Walking Dead (tak, oglądam, fajna charakteryzacja), drugi - doskonały - The Boardwalk Empire (w związku z tym następnym razem o panu z nazwiskiem Pitt. Ale nie będzie to Brad.)

Żegnamy się pomału z wózkiem i wszędzie chodzimy na nogach. Do parku i z parku okrężną drogą.

2 x fontanna

2011-11-03T13:10:00.000+01:00

Lampki

2011-11-01T21:22:00.003+01:00

Niesamowity jest ten dzień. Bardzo lubię, bo nostalgicznie mnie nastraja. Setki wspomnień. Zapach stearyny tylko gdzieś się ulotnił. Nie znoszę dzisiejszych zniczy, plastikowych, kiczowato zdobionych. I nie da się w nich grzebać zapałką, by zrobić stearynową kulkę. Ale smog nad cmentarzem ten sam. Smutny i piękny.

Wieczorem, po spotkaniach rodzinnych, spotkanie z Marysia i jej Rodzicami. Spacer na cmentarz i pod Muzeum Bitwy nad Bzurą, by zapalić lampki tym, którzy walczyli. A potem do cukierni, która, o dziwo, było otwarta.

Marzą mi się dwie córeczki. Jedna w wieku Marysi (5), żeby mogła już ogarnąć Haniastą. ;-) Sistars.

Tajemnica

2011-10-31T22:27:00.001+01:00

Przyszła pora na dwie rzeczy. Na pytania.
- Mamo, a co to tajemnica?
- To sekret, jeśli nie chcesz o czymś komuś...
- Mamo - przerywa mi Dziecko - to taka zagadka!

???? Skąd to pytanie i znakomita odpowiedź nie wiem, nie wiem.

I druga rzecz. Ja u znajomych (Buźka!!) i Hania bawiąca się z Marysią przez dwie godziny. Wypiłam kawę, pogadałam i tylko jeden raz tylko musiałam ją zdjąć z drabiny.

Nastaje Nowa Era. Zdecydowanie.

Tam gdzie śpią jeże....

2011-10-30T19:50:00.001+01:00

- A teraz ciiiii, jesteśmy na cmentarzu. Tu śpią żołnierze.
- Ciiii - mówi Hania do pluszowej żabki - tu śpią jeże.

W Granicy. Zapaliliśmy lampki ułanom i poszliśmy na piękny jesienny spacer.Kolory tak obłędne, że aż prawie nieprawdziwe. W słońcu tak ciepło, że obudziły się wszystkie biedronki. Indian summer prawie jak w Nowej Anglii.

Happy Halloween!

2011-10-29T21:51:00.001+02:00

Lubię wycinać dyniowe mordki. Fajnie to wygląda wieczorem w ciemnym domu. Hania zachwycona.

Kot z rolki

2011-10-29T11:02:00.000+02:00

Znalezione TU (studnia inspiracji). Zabawa przednia.

Pumpkin pie

2011-10-28T17:33:00.001+02:00

Pozazdrościłam Delie ciasta, ale dopiero wczoraj znalazłam czas, by je zrobić. Oryginał od Liski, ale podaję przepis z moimi zmianami:

Pumpkin pie
Ciasto dyniowe

Ciasto:
90 g masła
100 g cukru
2 duże żółtka
200 g mąki orkiszowej pełnoziarnistej

Nadzienie:
1 szklanka pulpy z dyni
1/3 szklanki miodu
1/2 szklanki śmietanki
2 łyżki mąki krupczatki
2 jajka
niepełna łyżeczka mielonego cynamonu, kandyzowanego cukru
szczypta zmielonego imbiru

Ciasto:
Składniki zagnieść .Piekarnik nagrzać do 180 st C.
Wstawić ciasto uprzednio ponakłuwane widelcem na ok. 10 minut do piekarnika.

Nadzienie:
Składniki zmiksować mikseremWlać masę na podpieczony spód, wstawić do piekarnika, piec 1 h.

Śpiąca królewna. Padła mi w samochodzie i nawet oka nie otworzyła, gdy ją wyjmowałam z fotelika i targałam na 3.piętro. :-) Najpierw testowała halę sportową u mojej mamy w szkole, potem karmiła kury sąsiada w czasie wizyty u pradziadka. Tępa matka nie wzięła aparatu! To straszne, bo mam już taki odruch prawej ręki, że jak coś się dzieje fajnego, to szukam aparatu automatycznie. I to mnie fizycznie boli, jak go nie ma, a chcę zrobić zdjęcie!

Własna opinia

2011-10-27T13:58:00.000+02:00

na każdy temat. Czekałam na to bardzo, chociaż... bywam zmęczona. Bo prawie zawsze to opinia inna niż moja. Szanuje ją, ale....Ubranko nie to, tylko tamto, najchętniej ciągle w bluzie z samochodzikiem, której nie da sobie zdjąć, z którą czule wita i żegna i którą piorę nocą po kryjomu. Zupa nie, banan nie, kanapka nie, popjoszę chjupki, nie, nie chjupki, pestki, a w zasadzie to nie pestki tylko migdałki. Rysujemy. Już teraz, natychmiast. Nie? Ryk. Lepimy z plasteliny. Śybko. Trzeba poczekać, nie, Hania nie będzie czekać. Ryk. Posłuchamy o Tadku? Nie, nie o Tadku, o ziur (francuska piosenka o Paryżu). Mamo, zobacisz ten dym? [za oknem, dym z kominów]. Tak, zaraz, przyjdę. - Mamo, zobacisz ten dym!!!!! MAMO!!!!!!!!!!!!!

:-)

Modnisia.

Oto bluza będąca przedmiotem uwielbienia. Żadna inna, a mamy ich dziesiątki.

Artysta plastyk w natarciu. :-) I nadal ta sama bluza.

Hektolitry

2011-10-24T16:35:00.001+02:00

kawy. Wy też w taką pogodę??

Jesiennie/domowo

2011-10-23T19:29:00.001+02:00

Siedzimy w domu. Wyklejamy, śpiewamy, oglądamy Krecika. Odwiedzamy Marysię, Marysia odwiedza nas. Kiedyś w takie długie wieczory zaszywałam się gdzieś z dobrą książką. Teraz biografię Miłosza czytam od 2 miesięcy i nie mogę się z nią uporać. :-) Czytam za to o smokach i księżniczkach i kolejne przygody Miffy. I Kubusia Puchatka.

Wspólne z Marysią i jej Mamą pieczenie ciastek piątkowe. Marysia i Hania drą (chwilowo) koty niemiłosiernie. ;-)

Tu forma dowolna. ;-) Przepis HERE.

I dzisiejsze kreacje z liści.

W starym kinie

2011-10-22T16:00:00.003+02:00

A raczej w muzeum stareńkich kolejek wąskotorowych. :-)

O tym, że Hania bije rekordy niegrzeczności może innym razem.

Warsztatowo

2011-10-21T15:32:00.001+02:00

Pudełko, które dziś przyniósł kurier. Kredki, farby, nożyczki. Podejrzane u Łobuzów. :-) Miłego popołudnia!

Pomysł na placki...

2011-10-20T21:07:00.000+02:00

naleśniki, racuchy. Ostatnio ktoś pytał mnie, co zwykle daję Hani jeść. Chciałabym wszystko. Ale prawda jest taka, ze Hania nie je wszytskiego i ma już kilka ulubionych potraw. Kiedy pytam Ją, na co ma ochotę, odpowiedź jest jedna: A mozie naleśniki? Interlokutor drążył dalej i pytał, czy w takim razie często robię te naleśniki. Często. I nie nudzą się? Nie. Bo rzadko jemy dwa razy to samo. Serio. Zebrałam kilka naszych pomysłów na placki/naleśniki/racuchy. Oto one. Może komuś pomogą.

Po pierwsze rodzaj mąki: robimy z pszennej razowej, białej (rzadko), gryczanej, kukurydzianej, orkiszowej zwykłej i pełnoziarnistej. Po drugie mleko: zwykłe, ryżowe, sojowe, mleczko kokosowe. Po trzecie dodatki: z jabłkiem, z kruszoną ricottą, z bananem, z czarnuszką, z odrobiną szpinaku, z płatkami migdałowymi/kokosowymi. Po czwarte można je robić z ziemniaków, cukinii, dyni, z wielką ilością serka waniliowego. Można dodawać groszek i marchewkę, można polewać miodem, syropem z agawy, syropem klonowym, czekoladą, posypywać wiórkami kokosowymi, posmarować konfiturą lub kremem z kasztanów (na zdjęciu, rewelacja!). Można robić je w wersji drożdżowej. Nigdy się nie nudzą. Jest milion możliwości. :-)

O tym jak Hania zgubiła Mamusię

2011-10-19T17:31:00.000+02:00

Poszłysmy na rytmikę. Hania jako pierwsza weszła do sali, śmiało, dziarskim krokiem. Za 15 minut prowadząca przyniosła ją strasznie płaczącą.
- Hanuś, co się stało? - zrywam sie na nogi.
- Hania zgubiła mamusię...Znalazła!!
Ale do sali już wejść nie chciała, choć zapewniała, że tańczyła z dziewcinkom.Spróbujemy za tydzień.

A wczoraj było tak. Nie pytajcie, gdzie był potem piach. :-)

Poranek

2011-10-18T10:08:00.002+02:00

Pogoda rozpieszcza. Rano budzi nas ogromne czerwone słońce. Tylko po to, by za chwile zalać pokoje złotym światłem.

Hania na parapecie, jeszcze w piżamie. I wiecznie brudna od Jej łapek szyba.

Anielskie włosy Łobuza.

Babcia Świnka

2011-10-17T17:16:00.001+02:00

Kiedy moja Mama przyjechała w piątek wieczorem, by zostac z Hanią przez wieczór, została przywitana ciepło:
- Witam, Babciu Świnko! Polepimy?
- Tak, moja najdroższa wnuczko, tylko dlaczego mówisz na babcię "świnka"?
Moja Mama nie zna świnki Peppy. :-)

Dziś.
- Zjobimy mafinki? - pyta Hania.
- Yyy - nie wiem, co powiedzieć, bo właśnie czytam [nudny] wywiad z Anją Rubik w Twoim Stylu. Ale Hania nie czeka na moja odpowiedź.
- Tjudne, tjudne to będzie... - na melodię "Jedzie pociąg z daleka" oczywiście.

Na angielskim. Jedna z mam przyjeżdża z córką i maleńkim synkiem. Hania zafascynowana niemowlakiem, co tydzień usiłuje go zagadac.
- Dzień dobjy, dzidziusiu. Nie bój się, Hania pogłaska.
- To jest braciszek Natalki, nie budźmy go, bo będzie płakał.
- Śpij, śpij, dzidziusiu. A po co płaczesz? Hania ma bjaciszka?

Hę? Nie ma. W każdym razie jeszcze nie. :P.

- Posłuchamy "oje"?
- Tak, zaraz.
- Juś, juś! Głynef śpiewa!!! (A chodzi o piosenkę z Glee, którą śpiewała w jednym odcinku G. Paltrow).

I kilka migawek z soboty domowej.

To Hani Dzidziuś. Już wiem, skąd ten pomysł na dzidziusia. I w ogóle nie lubię słowa "dzidziuś".

- Tata kjęci?
- Nie mam już siły...
- Ostatni jaz?
- No dobra.

Spotkanie z końmi

2011-10-16T21:41:00.000+02:00

Znajomi znajomych mają pod Żyrardowem stadninę. Fajne miejsce. Pojawiam się tam ze dwa razy w roku (ba, nawet kilka razy jazdę konną popełniłam). A dzisiaj spędziliśmy tam kapitalny dzień.

Pierwsze tak bliskie spotkanie z koniem. Mnóstwo emocji!

Herbata z sokiem malinowym w termosach, kalarepka do podgryzania.

Marysia. :-)

Wsiadłam na huśtawkę!!! Jezu, ile lat ja się nie huśtałam...(w huśtaweczki na placach zabaw tyłek mi się zwyczajnie nie mieści!).

Huśtanie w oponie od kombajnu. :-)

W pewnym momencie Hania woła "Siusiu!" Robimy zatem siusiu pod krzaczkiem i wtedy za płotem odzywa się kogut: "Kukuryku!". A na to Dziecko "Nie pozwalam, rozbójniku! Ryku bierz, bo ja nie skąpię, ale kuku nie ustąpię!". :-D

Przed nami przymusowy tydzień w domu. To znaczy bardziej przede mną. Ale już się cieszę w sumie.

Rozhuśtajmy tę budę!

2011-10-15T00:09:00.002+02:00

Nie, nie o szkole będzie. Tak powiedział Maciej Balcar, wokalista zespołu Dżem, na wczorajszym koncercie w Sali Kongresowej. Rozhuśtaliśmy, a jakże. Ale dopiero w czasie bisów. Cholera jasna z tą Kongresową. Zawsze jest z nią w czasie koncertów problem. To fajne miejsce na imprezy typu koncert muzyki fado (świetny występ portugalskiej artystki o ciepłym imieniu Mísia kilka lat temu) czy Turnaua (rok temu). Ale imprezy rockowe się tam nie udają. Z dwóch powodów. Po pierwsze miejsca siedzące, ciasno poustawiane, nawet jakby człowiek chciał wstać, to kolanami ociera się o oparcie krzesła z przodu. Masakra. Po drugie samo miejsce - ludzie do końca nie wiedzą, co tam ze sobą zrobić. Na przykład wczoraj część przyszła w garniakach, cekinach i tiulowych szalach, a część bandany na głowie a la Jarocin. Cały wczorajszy koncert przesiedziany. To wina też aroganckiego zachowania zespołu, który przez godzinę nie przywitał się z publicznością!!! Żadnego "Dobry wieczór, państwu!" nawet. Muzycznie są w fenomenalnej formie, towarzyszyła im wspaniała orkiestra symfoniczna filharmoników śląskich, grali tak, że nic tylko nagrywać płytę na bieżąco. No, ale na koncercie to ja wymagam jakiejś interakcji (świetna jest w tym Tori Amos). Co prawda nie byli tak chamscy jak członkowie zespołu Cool Kids of Death, których kiedyś miałam wątpliwą przyjemność oglądać (plucie na publiczność), ale impreza rozkręciła się dopiero w ciągu ostatnich 30 minut. Szkoda.

Nie pierwszy to zepsuty w Kongresowej koncert. Dziwną drętwotę to miejsce wymusza. Jakiś czas temu byłam na koncercie rosyjskiego zespołu L'ube i kiedy z kolegą bawiliśmy się na tych czerwonych krzesełkach, pani w szyfonach oświadczyła, że jej przeszkadzamy, bo ona jest na koncercie. No ja pierdzielę. Ja też. Na koncercie rockowym. Nie w operze. To się ludziom zasadniczo za często w Kongresowej myli.

Nielegalne zdjęcie z występu Dżemu zrobione telefonem:

A tak się ludzie zwykli bawic:

14.10.

2011-10-14T16:21:00.000+02:00

Nie przepadam za tym dniem. I nie będę pisać o nauczycielach, nie wypada dziś, bo jestem jednym z nich. Ale dostałam dziś najsympatyczniejszy upominek w życiu. Lubimy się z tą klasą baaardzo. Miłego weekendu!

Jesiennie w parku

2011-10-12T18:39:00.001+02:00

Z Antosiem i Filipem i ich Mamą. Karmiliśmy kaczki, wialiśmy przed szczurami i skakaliśmy z jednej kupki liści na drugą. A potem była na niebie tęcza.

Plasterek

2011-10-11T20:28:00.002+02:00

Kolejne szczepienie za nami. Hania bardzo je przeżyła, bo nastawiła się na miłą wizytę, a tu igła! "Nie lubie ściepionki" - oświadczyła z płaczem po wyjściu z przychodni. Wiem, słonko, wiem. Od piątku co chwilę zatem pojawia się tamto wspomnienie oraz wspomnienie plasterka, który na ukłucie został przylepiony. Plasterki otrzymują ciastolinowe misie (czerwony ma na brzuchu, biały będzie miał na ramieniu).

Poza tym lepimy i lepimy. I to Hania już pamięta o oczach, nosach, rękach, łapkach i ogonkach.

I stemplujemy. (Domi, poznajesz? :-))

A także często pieczmy, bo Dziecko ma fazę mieszania ciast. Obydwie mamy. :-)

Przepis TU.

Ziemniaki pieczone z kozim serem

2011-10-10T16:55:00.001+02:00

Danie z serii Sophie Dahl, uwzględnione w filmiku z poprzedniego wpisu.

Upieczone w mundurkach ziemniaki zgniatamy (bez skórki), dodajemy kozi ser, jajko i szczypior. Zapiekamy ok. 20 minut i serwujemy.

Info dla ludzi z okolic Warszawy (może komuś się przyda) - jeśli lubicie kozie przetwory mleczne, to polecam Caprę Campinos. Ta niewielka wytwórnia, położna niedaleko Kampinosu, produkuje fantastyczne sery i jogurty. Zaopatruję się u nich od jakiego czasu i z ręką na sercu mówię, że żółty ser ichniejszy to jest coś więcej niż niebo w gebie.

Sophie Dahl presents

2011-10-09T13:14:00.002+02:00

Bardzo lubię Sophie Dahl. Jej program kulinarny oglądam z wypiekami na twarzy. Zupa z pieczonych pomidorów z tymiankiem i czosnkiem jest po prostu rewelacyjna. Robię ją ciągle i ciągle, i znów, i jeszcze raz. Nie mam dość.

Instrukcja tu:

Najnowsza książka, o której pisała Liska TU, na liście "do kupienia". :-)

Piątkowy wieczór/ sobotnie przedpołudnie

2011-10-08T16:27:00.000+02:00

Wieczór dla nas, bo Żuk o 20 śpi już snem sprawiedliwych. Przedpołudnie dla Niej.

Wino, Rustique, świece..

prowadzą do...zażartej walki o wygraną:

Stare konie podchodzą do gry śmiertelnie serio i wiją się w konwulsjach, gdy któreś przegrywa.

Za to Ona:

Jeż dostał od Hani "dupcię i ogonek".

Każda igła dostała jabłko.

Na deser farby. To dosyć stresująca dla mnie zabawa. ;-)

W chwili obecnej Dziecko z Ojcem swym na placu zbaw, Matka ma pół godziny dla siebie. :-)

Oni istnieją!

2011-10-07T21:32:00.003+02:00

Od kogoś. Strasznie mi się spodobało. Miłego weekendu!:-)

Ostatni ślimak

2011-10-05T19:41:00.001+02:00

Ku rozpaczy Hani ślimaki tak jak hurtem pojawiają się po deszczu late, tak teraz hurtem zniknęły. Gdzieś wśród liści został znaleziony jeden, ostatni Mohikanin roku 2011. :-) Hania nadziała go na patyk i zaprowadziła do piasku. Będziemy się bawić, ślimaczku, jazem z Antosiem (kumpel z placu zabaw, fantastyczny).

Curry z dynią i bakłażanem

2011-10-04T15:27:00.006+02:00

Bea z bloga "Bea w kuchni" tworzy z wielkim znawstwem kulinarne cuda. To jeden z moich ulubionych blogów, bo i zdjęcia, i przepisy, i porady - wspaniałe. Zaglądam tam stale dla wrażeń estetycznych i smakowych. Podkradłam jej przepis na to danie:

Cytuję za autorką:

3 łyżki oliwy lub delikatnego oleju
1 duża cebula (często używam czerwonej)
2-3 ząbki czosnku
2-3 łyżeczki ulubionej mieszanki curry
2 łyżeczki ziaren gorczycy
ok. 1/3 łyżeczki mielonego imbiru
ok. 1/2 łyżeczki kurkumy
650 g dyni
400 g bakłażana
ok. 200-250 ml przecieru pomidorowego / passaty
opcjonalnie – ok. 100 – 150 ml mleka kokosowego
pęczek świeżej kolendry (lub natki pietruszki)
sól do smaku
+ ok. 200-300 ml wody / bulionu

Cebulę poszatkować, czosnek zmiażdżyć i drobno posiekać lub przecisnąć przez praskę.
Dynię obrać i wydrążyć; bakłażana umyć, osuszyć i pokroić warzywa w średniej wielkości kostkę.
Cebulę poddusić na rozgrzanej oliwie / oleju, po kilku minutach dodać czosnek i przyprawy (za wyjątkiem kurkumy), chwilę jeszcze smażyć (ok. 1-2 minuty), dodać pokrojone warzywa oraz kurkumę, dobrze wymieszać z przyprawami, dodać przecier pomidorowy oraz wodę, posolić, wymieszać i gotować do miękkości. Pod koniec gotowania dodać mleko kokosowe (można oczywiście pominąć) i już po zdjęciu z ognia – posiekaną natkę kolendry (lub pietruszki).

3. października

2011-10-03T19:45:00.003+02:00

Dziś. Wizyta u Pradziadka Hani (lat 93, mieszka sam, jeździ nadal na rowerze, piecze ciasta drożdżowe):

Dziecko "znika", gdy tylko jest dostęp do wody, chocby w misce.

W drodze powrotnej Hania usnęła w samochodzie. Matka jeździła zatem po okolicznych wsiach, żeby Dziecka nie budzić i pstrykała fotki polom kukurydzy.
Kruki na polach jakieś złowieszcze. To te czarne kropki na drugim planie.

Chciałabym pojechać kiedyś do Iowa i zobaczyć naprawdę duże pole kukurydzy.

Konstancin Jeziorna

2011-10-01T20:23:00.000+02:00

Czasami tam zaglądamy, bo bardzo lubimy to miejsce. Najdroższa ziemia w kraju, ale park zdrojowy i zabytkowe wille przepiękne. Plus tężnie dla zdrowia dużo bliżej niż te w Ciechocinku. I uwielbiam nasze sobotnie wypady. Jazem, jak mówi Hania. Hania jedzie siamochodem z tatusiem i mamusiem. Jedziemy na wycieczkę.

Solanka pachnie bosko.

Zamyślona, bo obudzona z drzemki. A cio to za fontanna????

Zabawa w chowanego ze starszą panią obok na ławce.

Już pisałam, że misia wygryzł kot. :-)

Liście w górę, słońce w kadr!!!! (by Tata Hani)

Jesień w parku cudowna, ciepło, leniwie, ludzie na kocach pod drzewami.

A na koniec rozmowy w samochodzie. O księżycu.
- Księżycu, gdzie jesteś? Nie wygłupiaj się! Chodź tu do nas! Mama da księżyc??Do jączki!
- Nie mogę, jest bardzo wysoko, nawet mama nie sięgnie!
- A dasz łopatkę z nieba?
- W niebie są łopatki?
- Tak. Da mama gwiazdkę?
- Tak, proszę (udaję, że sięgam i podarowuję Hani gwiazdkę z nieba).
- Nie ma, tsieba sięgnąc łopatką z nieba!!! Uciekaj księżycu do dziujy, niech cię nie złapie kot bujy!!!

Razem z Tatą Hani patrzymy czule na siebie i na nasze Dziecko. W wielkim poczuciu Cudu. (Wiem, wiem, jak to brzmi, nic nie poradzę).
Dobrej nocy!

Kasztanozbieranie

2011-09-30T20:04:00.000+02:00

Pogoda w dechę, mogłaby być cały rok właśnie taka. A poza tym ta atmosfera weekendowa!

U mnie w mieście pełno takich betonowych kwietników wątpliwej urody. Chyba czasy Gierka pamiętają.

Na koniec wielki liść kasztanowca został uroczyście zasadzony.:-)

Na tych zdjęciach nie widać, że Hania miała humor wyjątkowo do kitu. :-)

Mus czekoladowy z awokado

2011-09-29T21:20:00.001+02:00

Wielka dziwność w smaku. Ba! Rzekłabym, że mój mózg uzależniony od czekolady wrzasnął głośno "Oszustwo!!!". Ano oszustwo. Bardzo zdrowe zapewne. Ale w ramach eksperymentu można wypróbować.

Przepis wegański prosto z bloga "Weganizm w kuchni".

Składniki:

2 awokado
sok z 1-2 pomarańczy
10 daktyli (zamieniłam na garść płatków migdałowych)
1 łyżka surowego (naturalnie aromatycznego) oleju kokosowego (dałam mleczko kokosowe)
2 łyżki surowego kakao

Sposób przyrządzenia:

Wszystkie składniki zmiksować, dodając więcej soku, jeśli nasz blender ma mniejszą moc. Udekorować i spożywać bezpośrednio po przyrządzeniu lub przechowywać krótko w lodówce.

Dobrej nocy!

Ciabatta

2011-09-28T15:26:00.001+02:00

Lubię bardzo. Najchętniej ciepłą, maczaną w oliwie.

Przepis z bloga "Pieprz czy wanilia".

Ciabatta
/na podstawie przepisu Daniela Leadera/

Czas:
Biga 9-17 h (najlepiej przygotować ją wieczorem, przed pójściem spać)
Wyrabianie ciasta: 15-18 minut
Fermentacja: 3-4 h
Wyrastanie bułeczek: 30-40 minut
Pieczenie: 12-20 minut

Biga:

1/3 szklanki wody
1/2 łyżeczki drożdży instant
2/3 szklanki mąki

Wszystkie składniki wymieszać drewnianą łyżką. Przykryć folią i odstawić na 9-17 h.

Następnie dodać:

1 i 3/4 szklanki wody (ja dodałam mniej)
2 łyżeczki drożdży instant
3 i 1/4 szklanki mąki pszennej, najlepiej chlebowej (typ 850) *
1,5 łyżeczki soli
garść posiekanych oliwek

Wszystkie składniki wyrabiamy - najłatwiej przy pomocy miksera z hakiem. Na tym etapie nie należy dosypywać więcej mąki - ciasto w miarę wyrabiania, robi się bardziej elastyczne i sprężyste.
Po wyrobieniu, ciasto przykrywamy ściereczką i zostawiamy na 3-4 godziny do fermentacji.
Ciasto przekładamy na wysypaną mąką stolnicę, rękami formujemy prostokąt o wymiarach 25 x 30 cm. Posypujemy mąką i ostrym nożem lub nożem do pizzy dzielimy ciasto na kwadraty o boku 5 cm. Przekładamy je na blachę wyłożoną papierem do pieczenia. Posypujemy mąką. Na tym etapie ciasto przypomina placki, ale w gorącym piekarniku dobrze wyrośnie.
Odstawiamy do wyrośnięcia na 30-40 minut.

Piekarnik nagrzewamy do temperatury 230 st C.
Wstawiamy bułeczki, na dno piekarnika wysypujemy kostki lodu (lub spryskujemy wodą ścianki piekarnika, by powstała para) i pieczemy ok. 12-20 minut.

Wrześniowy las

2011-09-25T21:50:00.002+02:00

Kanapki spakowane, kot pod pachę, w drogę. Rośnie nam dzielny piechur i odkrywca. Jesienny las pełen żab, świerszczy, grzybów.

Jesienna gra świateł. Uwielbiam, jak słońce sączy się przez liście, zostawiając na fotografiach bliki.

Pod stopami chrzęszczą liście we wszystkich odcieniach brązu.

Kocur nie odstępuje Hani o krok od wczoraj. Jest obrzydliwy, niestety. ;-)

Jesień nad Jeziorem

2011-09-24T20:23:00.000+02:00

Takie dni lubię najbardziej. I taką pogodę.

Early English

2011-09-23T20:24:00.002+02:00

Ta dam. Stało się, zaprowadziłam Hanię na angielski. Metodą Helen Doron. Mnie się bardzo podobało, Hani też, tylko pech, że jesteśmy w grupie "pomiędzy". To znaczy Hania jest za duża na grupę najmłodszą ( dzieci około roczku i młodsze), a najmłodsza jest w naszej (pozostałe maluchy mają około 3 lat i więcej). I skutek jest taki, że Hania biega i robi, co chce, bo nie bardzo jeszcze rozumie, "o co loto", a inne dzieci grzecznie siedzą. :-) Najbardziej podobało jej się skakanie, śpiewanie i jeżdżenie samochodem (z tekturową kierownicą w ręku). Kiedy lektorka przywitała dzieci i wyciągnęła króliczka-pacynkę, z którym można pogadać tylko po angielsku, dziecię wstało z mych kolan i zapytało głośno z nutką pretensji w głosie: '"Cio ty mówisz???". Następnie nie dało się przekonać, że samochód to "car", bo to "samochód" i już. Natomiast już w domu w czasie kąpieli bez przerwy robiła "brum, brum" paluszkiem po wargach, by w końcu oznajmić :"mouth".

Zajęcia trwają trzydzieści minut, bardzo dużo się w czasie nich dzieje, więc traktuję je nie tylko dydaktycznie, ale i rozrywkowo. Idzie jesień i taka odskocznia od domu Hani się na pewno przyda. A jeśli przy okazji się czegoś nauczy i osłucha z oksfordzkim akcentem? Czemu nie.

Miłego weekendu. Ja zamierzam w końcu odpocząć! :-)

Rosną

2011-09-21T15:23:00.002+02:00

Rosną kiteczki. Są takie śliczne. Ale znikają z głowy w ciągu 10 minut. Hania ich szczerze nienawidzi. I spinek, i kokardek, i wstążeczek. Ech. Muszę jeszcze poczekać.

Kto zabił Rosie Larsen?

2011-09-19T16:08:00.002+02:00

W połowie podstawówki spać po nocach nie dawało mi pytanie (i połowie kraju też) "Kto zabił Laurę Palmer?". Dziś w głowę zachodzę, jaka jest odpowiedź na pytanie z tytułu tego wpisu. A chodzi o serial, którego pierwszej serii nie znam jeszcze w całości, a już koniecznie muszę wam polecić. The Killing. O duńskim prototypie "Forbrydelsen" pisała Anna Maria TUTAJ. Ja nie mogłam namierzyć oryginału, ale wersja amerykańska, sądząc po recenzjach, jest równie dobra. Polegam też na zdaniu Agnieszki Holland, która wyreżyserowała kilka odcinków (a przypomnę tylko, że Holland reżyserowała też odcinki najlepszego serialu świata "The Wire", o którym pisałam TU; można zatem na jej opinii polegac, bo zdaje się, wie doskonale, za jakie projekty telewizyjne się brać).

Serial ma niezwykłą atmosferę. Akcja dzieje się w prawie zawsze deszczowym Seatlle, dominują więc zimne kolory, brudne zielenie, szarości. Nastrój serii jest mroczny. Główni aktorzy reprezentują typ urody antyhollywoodzki, wyglądają bardzo surowo, a przez to interesująco. A rzecz dotyczy tytułowego "the killing". Zabójstwa. W dziwnych okolicznościach ginie młoda dziewczyny. Tropy prowadza w wiele stron, ale wszystkie wydają się mylne. Każdy coś ukrywa i każdy jest podejrzany. Pani detektyw Sarah Linden szuka sprawcy zbrodni kosztem własnego życia rodzinnego (uwielbiam jej skandynawskie sweterki) . I choć w pierwszym odcinku planuje wyjazd do Sonomy (Kalifornia), by rozpocząć nowe życie, dobrze wiemy, że jej się to nie uda. Zostanie, by rozwikłać zagadkę.

Obejrzyjcie, jeśli dobre lubicie seriale. Warto.

Na ślimaki

2011-09-16T19:29:00.000+02:00

Codziennie. Tylko teraz zbieramy do tojebki, "bo mama ma tojebke i Hania ma tojebke. Każdy ma swoją!"

Miłego weekendu!

Papierologia

2011-09-15T21:55:00.000+02:00

Dokąd to zmierza? Nie mam siły do papierologii stosowanej. Nie znoszę robić nic bez sensu. A papiery produkuję taśmowo. Protokoły, sprawozdania, zgody, druki...Na wszystko kwit, podkładka, mnożenie bytów..wrr. Jestem po takich studiach, że mogę tworzyc bzdury w mądrych słowach na kilometry. Sypię nimi jak z rękawa i tworzę je w kilka minut. Tylko tego czasu mi szkoda. Oto fragment:

"W dniu ....... września 2011r. odbyłosię spotkanieZespołu

Przedmiotowego NauczycieliAnglistów.

Miejscespotkania:Pracownia językowa

Liczbauczestników:3 nauczycieli anglistów

Przewodniczący spotkania: mgr XX

Porządek spotkania:

1. Powitanie uczestników.

2.Ustalenie tematów do realizacjiw roku szkolnym 2011/2012.

3.Ustalenie harmonogramu spotkań, formrealizacji z uwzględnieniem osób

odpowiedzialnych za sprawną realizację każdego tematu.

4.Dyskusja nad aktualnymiproblemami w pracy nauczyciela języka obcego

5. Uporządkowanie bazymateriałowej w pracowni języka angielskiego

6. Zakończenie."

A potem "ad" do każdego punktu. Bareja by wymiękł. Najbardziej podoba mi się punkt "miejsce spotkania" (miałam ochotę wymienić na "miejsce akcji", bo tego i tak chyba nikt nie czyta ). I jeszcze "powitanie uczestników" jest boskie. Jest nas 3. ;-) A spotykamy się codziennie i obgadujemy sprawy na bieżąco i oczywiste, że powyższy kwit jest obrazem spotkania, którego nie było. A raczej było, właśnie codziennie po trochu.

Zdj. ze strony: e-firma.wieszjak.pl

Domek na drzewie

2011-09-13T16:00:00.001+02:00

To wcale nie jest prawdziwy domek na drzewie. Ale odkąd Hania obejrzała odcinek "Świnki Peppy",w którym ta była w posiadaniu takiego domku, o niczym innym nie mogło być mowy. Hania prosiła o budowanie domku na drzewie z poduszek i koca, znosiła tam swoje zabawki i sama się w nim chowała. Najlepszym prezentem urodzinowym jest zatem ta oto chatka. :-)

Bardzo w niej tłoczno.

Wczoraj Hania i Tata przyozdabiali chatkę własnoręcznie.

Jak ma się szczęście, można zostać poczęstowanym herbatnikiem. :-) Ciasteczka (drewniane) strasznie mi się spodobały. Hania rozdaje misiom na prawo i lewo.

Hania ma dwa lata...

2011-09-12T16:36:00.001+02:00

Wymarzyłam sobie Dziewczynkę. Dawno, dawno temu...I oto jest. Blond włosy, niebieskie oczy i łobuzerski uśmiech. Nie wiedziałam, że można tak kochać, tak tęsknic, tak dużo dawać z siebie nie chcąc niczego w zamian. Bądź szczęśliwa, Córeczko!

I najbardziej lubię takie poranki jak dzisiejszy. Lenimy się w łóżku. Pytam:

- Wstajemy?

- Nie. Przytulamy.

To przytulanie daje mi siłę. Mogę dla Niej wszystko.

Granica

2011-09-11T14:30:00.000+02:00

Powrót do Puszczy Kampinoskiej. Zdjęcia jeszcze ciepłe, prosto z aparatu.

A za chwilę Hani urodzinowy tort. Ze świnką Peppą. :-)

Spotkania i zabawy

2011-09-10T21:00:00.001+02:00

Weronika u Hani (Hania niezbyt gościnna, wkurzona wybudzeniem z drzemki ;-)).

I dzisiejsza zabawa z Tata. Wystarczy kosz na zabawki i juhuu!

Smak mojego dzieciństwa

2011-09-08T19:21:00.002+02:00

Pamiętacie? Jadłam tonami, bo miałam ciocię w Czechosłowacji. A teraz Tata Hani przytargał kilka tubek z podróży do Bratysławy.
- Mama da kółeczok?
Da. Nie umiałabym odmówić, bo to po prostu są lentilki. :-)

Pracująca mama = mistrz organizacji

2011-09-05T21:23:00.002+02:00

Nie miałam pojęcia, że jestem w stanie w ciągu dnia pomieścić tyle czynności. Ale zaiste można od tego nieustannego wyprzedzania myślami mających nadejść wydarzeń dostać pomieszania zmysłów. Od rana gotowanie zupy dla Hani, nastawianie prania, ścielenie łóżek, odkurzanie, zmywanie podłóg mopem (mamy tony piachu w mieszkaniu codziennie, nie pytajcie dlaczego), ogarnianie się do pracy (ubrania prasuję poprzedniego dnia, żeby rano być trochę do przodu), makijaż, śniadanko dla Hani, kawa dla siebie, kanapka do szkoły, przekazanie babci planu dnia (tak, tak, jest git, bo w tym roku Hania jest pilnowana przez babcię aż przez cztery dni w tygodniu!!!), wkręcenie się w młyn w pracy (początek roku szkolnego to mega chaos) , pozyskanie od szefowej informacji, że muszę dziś dłużej zostać, bo jakieś dwie godziny mi dopisano, sms do babci, że wracam dużo później, powrót do domu i zabawa z Hanią, podwieczorek dla Hani, zakupy (z Hanią przekonującą mnie do kupna lizaka), gotowanie obiadu dla siebie (bo przecież nie mam czasu nawet zjeść), znowu ten piach i odkurzanie, kolacja, mycie, czytane książeczek, ogarnięcie kuchni, wyciągnięcie papierów do szkoły, które zaczynają mnie przerastać - albo kretynieję, albo co; nie wiem, co mam w rubryki wpisywać, chociaż czytam na ogół ze zrozumieniem. W związku z tym nic nie wpisuję, piszę tego posta. Dobrej nocy!

P.S. Codziennie prawie jeździmy rowerkiem na ślimaki. Mamy takie zagłębie ślimakowe niedaleko, Hania znosi towarzystwo do domu, zabieram je ukradkiem właścicielce, a ono łazi mi potem po koszu na śmieci. Masakra jakaś. Na zdjęciu poniżej ślimak w lewej rączce "jedzie jowejem jazem z Haniom". :-)

Etap bazgroty

2011-09-03T21:03:00.001+02:00

Tak fachowo nazywa się pierwszy etap rozwoju dziecięcego rysunku. Właśnie jesteśmy na tym etapie. I na dziele powyżej Hania po raz pierwszy zamknęła figurę, którą nazwała kółkiem. To ważny krok w kierunku rysowania przedmiotów (do tego dłuuuga droga oczywiście). Co by to nie było, jest w moich oczach absolutnym arcydziełem. Rysowała to z wypiętym językiem całe 10 minut!

Nowy Rok

2011-08-31T22:26:00.000+02:00

Szczęśliwego Nowego Roku! :-) Jutro wskakuję do swojej karuzeli. I chciałabym, i boję się.

P.S. Na pewno znacie Paulę z bloga "Paula i pan Śmieciuch". Zapalam wirtualną lampkę dla Dzielnej Wojowniczki. [*] Smutno...

Kiedy zapada cisza

2011-08-29T19:36:00.001+02:00

, należy sprawdzić jak najszybciej, co porabia Hania. I oto co Matka i Ojciec zastają po wtargnięciu do Hani pokoju:

I niebo. Dużo nieba za oknem.

Wiek: 32

2011-08-28T20:23:00.000+02:00

Akhm....32. Dzisiaj. Robię się stara. Wasze zdrowie!

Dlaczego zapamiętam

2011-08-24T20:42:00.001+02:00

wczorajsze popołudnie. Na zawsze. Światło przenikające przez słomkowe włosy Hani, resztki snu strzepywane z powiek po drzemce, długie przytulanie i dojrzewanie do decyzji, że wstajemy, spacer z Tatą Hani i ostatnie w tym roku dmuchawce. I tylko mi żal, że to tak mija szybko, że Żuczek nieubłaganie staje się Dziewczynką....

Zapiekanka z cukinią

2011-08-24T13:47:00.002+02:00

Przepis prosto z Lawendowego Domu. :-) Yummy!

Królik po warszawsku

2011-08-22T15:10:00.000+02:00

- Trzymaj mocno, bo poleci! A może zawiązać sznurek na rączce?
- Nie!
To nie. :-)

W teatrze

2011-08-20T17:31:00.002+02:00

Hani pierwsza wizyta w teatrze niezwykle udana. Obejrzeliśmy przedstawienie dla najmłodszych (1 - 4 lata) pod tytułem "Rozplatanie tęczy" (w Teatrze Małego Widza ). Sam teatr jest przepiękny w środku i fajnie położony (Starówka), stanowić może bazę wypadową na spacer. Przedstawienie polecam maluchom - dźwięk, kolory, zabawa wodą, piórkami, farbami. Kameralna sala pełna była dziecięcych westchnień, chichotu, głośnych pytań i komentarzy (Co ta pani jobi???). Absolutnie fantastyczna sprawa. Autorką scenografii, reżyserką i aktorką jest Agnieszka Czekierda i bardzo mi się we wszystkich tych wcieleniach podobała.

Piątek nad wodą

2011-08-19T21:21:00.001+02:00

Zanim rozszalała się burza, udało nam się wskoczyć do Jeziora. Hania zachwycona, wyjęcie jej z wody graniczy z cudem.

A kilka dni temu obżeraliśmy się (dosłownie) taką tartą malinowo-migdałową:

Przepis TUTAJ.

Żegnajcie, pieluchy!

2011-08-18T20:04:00.000+02:00

Hania odpieluchowana totalnie. W domu od dłuższego czasu korzystamy z nocnika, ale problem był na dworze. Trzeba było uzbrajać się w pieluchę. Hania odmawiała plebejskiego siusiania na trawę. I dziś się kłopot rozwiązał, kiedy znajoma niania zaproponowała Hani, by napoiła...mrówki. :-) Poszło mega gładko.

Tata Hani chwilowo w domu, słonko to jego parkowe dzieło. Wczorajsze, ale przetrwało do dzisiaj.,

Hania zbiera skarby do reklamówki. Skarbami są: żołędzie, kamienie, kreda chodnikowa, kwiatki i ślimaki.

Wesoło nam. Tak po prostu. :-)

Wszystkie zdjęcia z htc.

Hania, Marysia i de Girard

2011-08-15T20:14:00.000+02:00

Wycieczka do Żyrardowa. Bardzo lubię architektoniczną stronę tego miasta. Czerwona cegła, robotnicze domki pracowników dawnej przędzalni i tkalni, okazałe wille dyrektorów spółki. Krajobraz "Ziemi obiecanej". Miasto jest rewitalizowane i coraz ładniejsze. Potencjał loftów zaczyna być wreszcie wykorzystywany. Park miejski Karola Dittricha naprawdę kapitalny, w moim mieście takiego właśnie brakuje. Z pięknymi starymi drzewami, placem zabaw dla dzieci, rzeczką jeziorkiem. Po zabawie w parku Hania i Marysia zaliczyły krótką kąpiel w zalewie (teren zalewu należy do MOSiR-u i jest dowodem na to, że jak się chce, to można. Piękna plaża, wypożyczalnia żaglówek, rowerów wodnych, kajaków, miejsce na coś do zjedzenia. Naprawdę fajne miejsce.)

Lalo's famous cookies

2011-08-12T14:36:00.000+02:00

Z serii Gwyneth gotuje. :-) Lalo to Blythe Danner, matka aktorki, tak właśnie pieszczotliwie nazywana przez wnuki. A to ciasteczka wg jej przepisu:

No i powiem tak - są po prostu fantastyczne.

450 g mąki jęczmiennej (ja dałam pszenną pełnoziarnistą, bo jęczmiennej nie było nigdzie)

450 g migdałów, pokruszonych malakserem

1 łyżeczka soli

1 łyżeczka cynamonu

250 ml oleju rzepakowego

250 ml syropu klonowego ( u mnie płynny miód, bo cena syropu zabija)

ulubiona konfitura (u mnie śliwkowa)

Podgrzać piekarnik do 180 stopni. Wymieszać wszystkie składniki łyżką drewnianą (oprócz konfitury). Formować kulki i układać na blasze. Palcem porobić w kulkach wgłębienia, w które wkładamy po pół łyżeczki konfitury. Pieczemy ok. 20 minut.

Artystka i Mamoko

2011-08-10T14:42:00.001+02:00

Pada i zimno, przedpołudnie spędzone w domu.

Kompozycja nr 1.

Rysunek. Ja narysowałam mydło, Hania pianę i kropki na ubranku.

Ustalanie następnej kompozycji:

Wyszła bardzo prosta i bardzo piękna:

I na koniec kilka słów o Miasteczku Mamoko, na którego punkcie z Hanią oszalałyśmy.

Książka bez słów. Ale jaka! Na każdej karcie seria rysunków przedstawiających różne zwierzątka wykonujące różne czynności. I teraz tak. Można Dziecku opowiadać, co się dzieje na pojedynczych kartach. Albo wybrać jakieś zwierzątko i śledzić jego losy na kartach następnych (losy każdego zwierzaka, a jest ich dziesiątki, układają się w logiczną całość). Dzieje się tyle, że buzie nam się nie zamykają.

- Patrz, żółwiowi wysypały się jabłka! Poszukamy jabłek? - pytam.

- Tu jest! I tu1 I tu, na autobusie. O! Misio! Co on tu jobi?

- Leży na ławce w parku. Jakieś dziecko go zgubiło.

- Leży. I tu leży wiadejko. I list. Kto rzucił? Jadą koty! Bjum! Bjum!

- Tak, jadą do myjni.

- A cio to?

- Rybia ość. Koty jadły w samochodzie ryby i pewnie wyrzuciły ości przez okno. Bardzo nieładnie!

- Nieładnie. I tu jyba!

- Tak, tu przez miasteczko płynie rzeczka, w której mieszkają ryby. Liczymy?

- Jaz, dwa, trzy, cztejy, pięć...

........i tak dalej. :-)

Autorami książki są Aleksandra i Daniel Mizielińscy, znani graficy (Hipopotam studio) i autorzy kilku genialnych tekstów i rysunków dla dzieci. (Pisałam już m.in. o ich książce "D.O.M.E.K"). W ogóle ten klan Mizielińskich zdolny bardzo, bo miałam przyjemność poznać Pawła Mizielińskiego i ten to dopiero robi zdjęcia! W każdym razie co do "Miasteczka Mamoko" - jeśli nie znacie, zapoznajcie się koniecznie (jest też druga część "Dawno temu w Mamoko").

Wyróżnienie i książka

2011-08-09T15:40:00.001+02:00

Po pierwsze dziękuję Dag za przyznanie mi wyróżnienia. Bardzo to miłe, ale muszę przerwać łańcuszek, bo nie jestem w stanie wskazać ulubionych blogów. Jest ich bardzo dużo. Większość jest po prawo w listach.:-)

A teraz słów kilka o książce, którą przeczytałam na wdechu w czasie wyjazdu. Zresztą wszystkie książki tej autorki* czyta się na wdechu. Joanna Olczak Ronikier. Znacie? Na pewno. Wydała niedawno biografię Janusza Korczaka i to ją właśnie czytałam z przejęciem (a teraz czyta Tata Hani i mało co do niego dociera, jak ja ma w rękach. A Tata Hani rzadko czyta książki, która ja lubię. Ronikier czytamy zawsze razem.).

Potomkini rodu Mortkowiczów (TYCH Mortkowiczów, wydawców) pisze niezwyczajne biografie. Życie Korczaka rozpatrzone jest nie w tonie patetycznym i nabożnym (co doprowadza do szału, pracowałam w Korczakowskiej szkole, wiem, co mówię), ale w bardzo szerokiej perspektywie. Mamy daleki plan, czyli politykę, filozofię, kulturę, stosunki polsko-żydowskie, problemy z asymilacją i plan bliski - kroczenie Starego Doktora własną ścieżką, trochę na przekór, pod górkę. Jest też wiele detali i pytań, które autorka zostawia otwarte, a które sami sobie zadawaliśmy nie raz - dlaczego sam nie miał dzieci, skoro je tak kochał? Dlaczego nie został przed wojną w Izraelu, do którego wyjechał przyjrzeć się kibucom? Dlaczego zrezygnował całkiem z własnego życia na rzecz innych? Plus oczywiście jego niesłychana teoria pedagogiczna, rewolucyjna w czasach, gdy dzieci po urodzeniu oddawano mamkom, bonom i guwernantkom (lub odwrotnie - jak najszybciej się dało posyłano do pracy). A on mówił o potrzebie bliskości, miłości, o tym, że najważniejsi są dla dziecka Rodzice, że zabawa jest tak samo ważna jak obowiązki. Niesłychane, skąd takie myślenie się w ogóle wzięło.

Książkę czyta się doskonale, choć wiemy, że nie może się dobrze skończyć, znamy straszny finał. Gdy na ostatniej karcie za Doktorem i jego gromadką z hukiem ryglują się drzwi wagonu, dociera do nas wielkość tego Człowieka. I robi to oszałamiające wrażenie.

* Polecam również książkę Olczak Ronikier (za którą zdobyła Nike kilka lat temu) "W ogrodzie pamięci" poświęconą losom rodziny Mortkowiczów. Niesamowita. Czytanie do świtu gwarantowane.

Klisze bałtyckie

2011-08-08T22:51:00.000+02:00

Nie mogę się z niczym wygrzebać, zaległości w czytaniu Waszych wpisów mam ogromne, nadrobię jak najszybciej. Dziś kilka fotek ustrzelonych nad morzem. Zdarzyło się kilka samotnych spacerów z aparatem na szyi i dla nich między innymi warto było jechać tyle godzin.:-) Umysł się podczas takich wypraw resetuje. Morze huczy, w głowie robi się czysto i spokojnie.

Haniowe stópiszcze (Stópiście).

Wieczorem było różowe wino kalifornijskie. Zanim Hania zachorowała.

Widok na Zalew Wiślany w Wieży Kopernika. Bardzo smutny.

Jak się dobrze przyjrzeć, na końcówkach źdźbeł osadza się sól. :-)

Trzy ostatnie zdjęcia zrobił Tata Hani.

Stop GMO

2011-08-06T17:30:00.000+02:00

Politycznie nie wypowiadam się tutaj, ale tym razem robię wyjątek w bardzo ważnej sprawie.

Chcę wiedzieć, co jem ja, co je moje dziecko. Nie chcę GMO na moim talerzu, nie chcę, by monster koncerny takie jak Monsanto kontrolowały cały mój jadłospis. Chcę, by politycy pytali mnie o zdanie w tak ważnej kwestii. Nie było referendum, wszystko po cichu i tylnymi drzwiami, bez artykułów na pierwszych stronach najważniejszych gazet. Ja protestuję.

Zajrzyjcie proszę TU, jeśli zależy Wam na przejrzystości działań polityków i własnym zdrowiu.

Nad morzem

2011-08-05T22:19:00.000+02:00

Wyjazd okropny. Hania jeszcze nigdy nie była taka chora. Zaliczyliśmy przychodnię, antybiotyk, czterodniową gorączkę ok. 40 stopni, bezsenne noce spędzone na czuwaniu, samego morza jeden dzień. A tak się cieszyła, jak je zobaczyła! Wróciliśmy wcześniej z planami na powrót w jakiś ciepły wrześniowy weekend.

Pierwsze spotkanie z Bałtykiem tuż po przyjeździe. Z zimowej wyprawy Hania nie pamiętała nic, więc ilość wody ją poraziła. Krzyczała do morza coś bardzo głośno, ale nie wiem co.

Splash!

Kolejny dzień był zimny, więc zwiedzaliśmy okolicę. Haniowy miś globtroter froteruje podłogę w katedrze we Fromborku.

Na hotelowym palcu zabaw.

I jeden jedyny uroczy dzień nad morzem, spędzony w towarzystwie Szwagrów, Lidzi (14 miesięcy) i Wojtka (6 lat). Od rana wiedzieliśmy, że coś jest nie tak, bo Hania była cały dzień bardzo spokojna, bardzo grzeczna, a na plaży ciągle było jej zimno i prosiła, żeby ją ogrzewać kocem. Nie chciała zdjąć polarowej bluzy. Wieczorem zaczęła się masakra.

Dziś ma się już bardzo przyzwoicie, na szczęście. Samo morze w następnej serii zdjęć. Powiem też, co udało mi się przeczytać.

Wspólne ciasta pieczenie

2011-07-27T19:35:00.001+02:00

- Jobimy jazem z mamusiom. Ciasteka.
- Nie, dziś nie będzie ciasteczek, będzie ciasto.
- Ciasto ciekalodowe. Jazem.

Ciasto było biszkoptowe. Bez czekolady, której Hania nie je. Bo nie dawaliśmy, a teraz zwyczajnie nie lubi.

I rzeczywiście robiłyśmy razem. Dużo entuzjazmu wzbudzają kuchenne czynności, choć nadal na mikser spogląda niepewnie. Wylizywanie miski - cudowne. Podpatrywanie rosnącego w piekarniku ciasta - równie fascynujące jak seans "Krecika". :-)

Ciasto rośnie, a tymczasem....

I zamiana okularów.

Efekt końcowy naszych kuchennych zmagań.

Biszkopt ( 5 jajek, 3/4 szklanki cukru, 6 łyżek mąki. Jajka ubić z cukrem, dodać mąkę, wymieszać, piec ok. 30 minut w 175 stopniach.) z bitą śmietaną i borówkami.

Plus Hania prawie odpieluchowana! :-)