Lektury

Moje:

Mann i Materna zabawni, jak zwykle, ale książka rozczarowuje. Takie tam sobie wspominki z podróży, kilka naprawdę bardzo śmiesznych, ale suma sumarum znudziło mnie. 

Vargas Llosa o dyktatorze Trujillo. Bardzo dobre. Pamiętam, że kilka lat temu czytałam inną książkę o gehennie Dominikańczyków. Nosiła tytuł Ciudad Trujillo (napisał ją Andrzej Wydrzyński) i z niej po raz pierwszy dowiedziałam się, co wyczyniał na małej karaibskiej wyspie Kozioł. Llosa prowadzi trzytorową narrację, z której poznajemy krwawy wycinek historii Dominikany. Bardzo wciągające.

I na koniec Umberto Eco. Przyznam się szczerze, że jeszcze nie skończyłam czytać. Ale po dwustu stronach nie potrafię odpowiedzieć na pytanie, o czym to jest. :-) I czyta się tak jak Eco na ogół (przez Wahadło Foucalt na przykład nie przebrnęłam, bo utknęłam na drugim zdaniu, które jest długie na całą stronę i w ogóle go nie rozumiem). Denerwuje mnie ten erudycyjny slalom gigant w jego książkach. Ale staram się je czytać, bo mam nadzieję, że trafi się drugie Imię róży.

I Hani:

Oprócz tego, że zajeżdżamy Mamoko nadal (ja już nie mogę, znam każdy, każdziuteńki rysunek obu książek, Dziecko jest niezmordowane).

O królewnie, która chciała jeździć koparką - świetne i zakupione w ciemno, bo spodobał mi się tytuł. Zabawnie ilustrowana książeczka o tym, że warto iść pod prąd, że marzenia są ważne i ich spełnianie daje szczęście. I że nie wolno dać się stereotypom. Bo w końcu dlaczego królewna nie miałaby jeździć koparką?

Hania uwielbia. :-) Jedyny mankament (teraz się czepiam), to że kot królwny na rysunkach przypomina strasznie kota Simona. 

I seria o Martynce. Cudowna, kiczowata, lukrowana, ale wchodzę w to. Ciepły świat Martynki kupuję, Hania również i na pewno zbierzemy kolekcję Martynkowych opowieści. I te ilustracje~Marcela Marlier! Ach!